Προσέγγιση

Η ψυχοθεραπεία αποτελεί μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, με πληθώρα θεωρητικών προσεγγίσεων που προσφέρουν διαφορετικούς δρόμους κατανόησης και θεραπείας του ανθρώπου. Ανάμεσα στις πιο επιδραστικές και θεμελιώδεις θεωρίες ξεχωρίζουν η προσωποκεντρική προσέγγιση του Carl Rogers και η διαδικασία εστίασης (Focusing) του Eugene Gendlin.Η προσωποκεντρική προσέγγιση, που αναπτύχθηκε κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950, στηρίζεται στην πεποίθηση ότι κάθε άνθρωπος διαθέτει μέσα του τη φυσική τάση για αυτορρύθμιση, ανάπτυξη και ολοκλήρωση του δυναμικού του, εφόσον του προσφερθεί ένα ελεύθερο και υποστηρικτικό περιβάλλον. Ο κεντρικός στόχος της προσωποκεντρικής θεραπείας είναι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και της αυτοεικόνας  του θεραπευόμενου, μέσα από τη δημιουργία μιας θεραπευτικής σχέσης με το θεραπευτή, που βασίζεται στην άνευ όρων αποδοχή, την ενσυναίσθηση και την αυθεντικότητα.

Στο πλαίσιο της θεραπείας, το άτομο ενθαρρύνεται να εκφράσει ελεύθερα τα συναισθήματά του, χωρίς φόβο κριτικής ή απόρριψης, να αναγνωρίσει τις εσωτερικές του συγκρούσεις και να αποκτήσει μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού του. Η αλλαγή δεν επιβάλλεται, αλλά αναδύεται σταδιακά μέσα από τη διαδικασία της αυξανόμενης αυτοαντίληψης και αυτοαποδοχής. Καθώς το άτομο απελευθερώνεται από τους εξωτερικά επιβαλλόμενους «όρους αξίας», έρχεται σε επαφή με τις εσωτερικές του δυνάμεις και επανασυνδέεται με τον αυθεντικό του εαυτό.